کارگردانی سرشناس تصمیم میگیرد برای یک عمل ساده در نزدیکیهای تعطیلات نوروز به بیمارستان بسیار معتبر خصوصی مراجعه کند و عملی موفقیت‌آمیز بر رویش به انجام میرسد ولی نتیجه مرگ اورا رقم میزند.

به نظر شما کدام باعث شد؟ زمان،مکان،عامل همیشه گردن شکستۀ انسانی یا همه؟

تقریبا همۀ ما قصۀ پر غصۀ مرگ کیارستمی کارگردان سرشناس سینما را شنیده‌ایم و کم و بیش داستان را پیگیر بوده‌ایم و دیدیم که به چه سادگی در مهد دانش و تجربه پزشکی به دیار باقی شتافت. با یک دل‌درد سخت که برایش اتفاق می‌افتد تصمیم میگیرد به پزشک مراجعه کند ،پزشک هم بعد بررسی، آن‌را یک پولیپ ساده تشخیص داده و به جراحی وی اقدام می‌کند و تاکید می‌کند داروهای ضد انعقادی معمول به دلیل شرایط خاص متابولیکی ایشان، به‌خوبی پاسخ نخواهد داد و سفارشات لازم را به کادر درمان می‌کند. و عازم سفر می‌شود.

کادر درمان نتوانستند خدمات پس از جراحی را به‌درستی به بیمار ارائه کنند و کنترل عفونت به‌خوبی صورت نمی‌گیرد و سرانجام حتی با اعزام خودخواستۀ بیمار به خارج از کشور ،ادامه درمان اثری نداشته،بیمار فوت می‌کند.

به نظر شما اگر بیمار به پزشک دیگری مراجعه می‌کرد بهتر بود؟ یا بیمارستان خصوصی دیگری را انتخاب می‌کرد نتیجه چیز بهتری نمی‌شد؟ اصلن چطور بود اگر بیمارستان دولتی را انتخاب می‌کرد ؟

شما پس از خواندن این مقاله به درک درستی از چگونگی رویارویی با بیماری ،پیگیری درمان و شناسائی کادر درمان ،بیمارستان و معیارهای سنجش آن‌ها خواهید رسید

در درمان بیماری خود آگاهانه گام بردارید

بیماری یک مساله اجتناب ناپذیر در زندگی ماست. فیزیک بدن ما در روبرو شدن با افراد یا اطراف واکنش‌های متفاوتی از خود بروز می‌دهد. برخی از بیماری‌ها، مثل سرماخوردگی و دل‌پیچه پیش‌پا افتاده هستند و شاید نیازی به مراجعه به پزشک نداشته باشیم و با استراحت و مراعات معمول بهداشتی درمان شویم. ولی برخی از بیماری‌ها مزمن و دردسرساز می‌شوند. بی‌توجهی به درمان یک بیماری مشکلات درمان را دو چندان می‌کند. همیشه به این نکته توجه داشته باشید که پیشگیری بهتر از درمان است تا بیماری پدید نیاید ولی اگر به هر دلیلی بیماری پدید آمد مطمئن باشید پیگیری مهمترین اصل است و مطمئن باشید هر روزی که از آن بگذرد هم زمان درمان‌ و هم هزینه‌تان افزایش می‌یابد.

قبل‌ترها که وب اینگونه در دسترس نبود اطلاعات خیلی کمتر دردسترس بود و بیشتر با پرس و جو از نزدیکان یک پزشک انتخاب می‌شد و از او نوبتی گرفته می‌شد و بعد از آن مراحل درمان شروع میشد. ولی الان مراتب به شدت بدتر هم شده و به اصطلاح از این‌طرف بوم افتاده ایم. مثلا اگر سرمان درد بگیرد با یک جستجوی ابتدایی در اینترنت سر و کلۀ کلی سایت لیستینگ پزشک پیدا می‌شود که پیشنهادهای بسیار خوبی از پزشکان معالج تومور مغزی، داخلی مغز و جراحی مغز _اعصاب به ما پیشنهاد می‌دهند. بعد هم که معلوم است، احتمالا ضربان قلب ما از ترس به حدی خواهد رسید که یک نوبت برای پزشک قلب هم بخواهیم بگیریم و با همین روند اگر پیش برویم شاید به یک اورولوژیست هم نیازمند شویم!!!

اولین قدم را در درمان چگونه برداریم؟

انتخاب یک پزشک عمومی اولین قدم در درمان است. بهتر است یک پزشک خانوادگی داشته باشید و تحت نظر او باشید. او به مرور شما را می‌شناسد و بیماری‌های موروثی و ژنتیکی شما را می‌داند و به اندازه کافی از روحیه و کالبد شما اطلاعات در اختیار دارد.

او می‌داند که شما در معرض چه بیماری‌هایی ضعیف‌تر می‌شوید و قبل از این‌که نیاز به درمان داشته باشید در پیش‌گیری بیماری‌ها به شما آگاهی می‌دهد.

هر چند وقت یک‌بار به او سری بزنید تا راهنمایی‌های لازم را به‌شما بکند. باید بدانید پرداخت یک ویزیت ساده هر چند ماه یک‌بار بسیار ارزانتر از یکبار بیمارستان رفتن در یک سال پای شما حساب خواهد شد.

در صورت بروز بیماری‌های سخت برای ما پزشک خانوادگی‌مان بهترین کمک برای ماست و او میتواند با معرفی یک پزشک و دادن معرفی‌نامه ،مارا به سمت درمان نزد یک پزشک متخصص و متبحر راهنما باشد. وی با زبان فنی خود اطلاعاتی را در اختیار پزشک متخصص میگذارد که زمان و هزینۀ زیادی را از ما صرفه‌جویی می‌کند.

مطمئن شوید بیماری شما چیست؟

تشخیص درست مهمترین بخش در درمان شماست. این مرحله در اصطلاح پزشکی اندیکاسیون نامیده میشود.

تا می‌توانید به این مرحله از درمان‌تان تاکید و بذل توجه بیشتری ورزید. به‌قولی درد خروار خروار می‌آید و مثقال مثقال می‌رود. بدون هیچ ترسی در مورد بیماری خود مطالعه کنید و از رویارویی با واقعیت نهراسید، از چند پزشک مشاوره بگیرید، خصوصن در بیماری‌هایی که توصیه به عمل جراحی می‌شوید، تلاش کنید از جراحان با تجربه مشاوره بگیرید. حتی پس از انتخاب عمل جراحی به‌عنوان روش نهائی درمان هم، در صورت امکان روش‌های جراحی کم تهاجمی (لاپاروسکوپیک یا مشابه آن)را برگزینید.

البته زیاد خود را درگیر مشورت نکنید و اگر به سه پزشک مراجعه کردید، نظر اکثریت را بپذیرید و درمانتان را با طولانی کردن آن دشوار نکنید.

نکتۀ مهمی را یادآور می‌شوم: باید بدانید که از چه پزشکی مشورت بگیرید و انتخابی از سر آگاهی برای مشاوره داشته باشید. با مفهوم پزشک و گوناگونی ایشان آشنا شوید.

پزشک کیست؟ این روپوش سفید‌ها چه فرقی باهم دارند؟

ما همه پزشک‌ها را دکتر خطاب می‌کنیم: از دانشجوی ترم یک پزشکی تا استاد تمام یک رشته تخصصی در دانشگاه از دید ما یک دکتر هستند. البته این یک علت ابتدایی تر از ذهنیت ما دارد و آن البته خواستۀ خود پزشکان است، آنها به شدت به هم‌دیگر احترام می‌گذارند و جایگاه اجتماعی خود را نزد بیمار تقویت می‌کنند، به این علت که بیمار باید همیشه به پزشک اعتماد کند تا درمان از نظر روحی در او تاثیرگذار باشد و پزشکان به‌خوبی می‌دانند که این نکته در خاطر بیمار بسیار مهم است.به‌خاطر همین شیک می‌پوشند و خوب حرف می‌زنند و اگر در پاویون پزشکان دست به یقه هم شده باشند جلوی بیمار آقای دکتر، خانم دکتر خطاب کردن خودشان را هیچ‌وقت از دهن نمی‌اندازند .

پزشکان، دکتر به‌دنیا نمی‌آیند. آنها از اول ابتدایی درس می‌خوانند به دبیرستان می‌روند، کنکور می‌دهند و انتخاب رشته می‌کنند و وارد دانشگاه می‌شوند. پس از قبول شدن در رشته پزشکی ابتدا دروس پایه را در حوزه بیوشیمی و بیوفیزیک و آناتومی و فیزیولوژی می‌خوانند که این دوره بسیار سخت و نفس‌گیر است. پس از گذراندن امتحانی سخت در علوم پایه وارد مرحله استاژری می‌شوند و دانسته‌های خود را با حضور سال‌بالایی‌ترهای خود که اینترن هستند در بخش‌های مختلف درمانی و بستری بیمارستانهای آموزشی و دانشگاهی سپری می‌کنند. در این مرحله آنها فقط می‌آموزند و هیچ مداخله‌ای در درمان نمیکنند و چند وقت یکبار دانسته‌های آنها توسط استاد مربوطه مورد ارزیابی قرار میگیرد.

اینترنی قدم اول در پزشک شدن

در دوره اینترنی که پس از دوره استاژری آغاز می‌شود به مرور روپوش سفید بر قامت یک دکتر دیده می‌شود و جوان دوست‌داشتنی ما آرام آرام باید شهامت طبابت را پیدا کند. دانشجویان سالهای آخر پزشکی، در دو سال اینترنی، شیفتهای شب و روز بسیاری را در بیمارستان سپری می‌کنند و آماده فارغ التحصیلی میشوند. آنها در این سال‌ها، بالا سرشان ارشدهایی به نام رزیدنت دارند که دانشجوهای سال یک تا چهار رشته‌های تخصصی هستند و چون اینترن‌ها در بخشهای مختلف جابه‌جا میشوند رزیدنت‌ها و فلوهای متعددی به آموزش آنها می‌پردازند.

اینترن‌ها در این دو سال هر چند ماه در یک بخش تخصصی به سر می‌برند و شیفتهای متعددی را در آنها سپری می‌کنند. اینترن‌ها شیف‌ها را بین خود تقسیم می‌کنند. و به خدمت رسانی به بیماران مشغول می‌شوند. و حتی کلاس‌های آموزشی آن‌ها در بیمارستان تشکیل می‌شود. آنها واقعا تمام وقتشان را وقف بیمار و بیمارستان و آموزش می‌کنند.

دستیار یا رزیدنت کیست؟

موقعی که پزشکان پس از قبولی در کنکور دستیاری، دوره تخصصی را شروع می‌کنند باید برای چهار سال دربه‌دری بین بیمارستان‌های مختلف آماده شوند. در این مرحله آن‌ها رزیدنت سال پایینی هستند و دوره جدیدی از شناخت بیماری و درمان امراض را شروع کرده اند.

حالا باید به اینترن‌ها آموزش بدهند و از رزیدنتهای سال بالایی و فلوها که دانشجوی فوق تخصص همان رشته هستند و بر کار آنها نظارت دارند، دانش بیشتری بیاموزند. در این مرحله رزیدنتها هم در بخش‌های مختلفی دانش کسب می‌کنند ولی دانشگاه‌ها رفتارهای متفاوتی را در تربیت دانشجویان دستیاری پیش میگیرند. هم آن‌ها را در بیمارستان‌های مختلفی به کار می‌گمارند هم در بخش‌های متنوعی. به هر شکل آن‌ها دوره سختی را می‌گذرانند.

فلو با دانشجوی فوق تخصص چه تفاوت‌هایی دارد؟

دانشجوی فلوشیپ (فلو) و دانشجوی فوق تخصص فرق‌های کوچکی با هم دارند. فلو همان دوره فوق تخصصی را به عنوان یک کارآموز دوره می‌گذراند ولی دانشجوی فوق تخصص باید امتحان ورودی داده و از پایان نامه خود هم دفاع کند. احتمالن فلو باید مبلغی را بابت هزینه آموزش پرداخت کند اما دانشجوی فوق تخصص پرداخت هزینه‌ای ندارد ولی هردوی آن‌ها پایان نامه‌ای سخت را با استاد بگذرانند و در امتحان‌های مربوطه شرکت کنند.

هم فلو و هم دانشجوی فوق تخصص با استاد خود که در یک مصاحبه سخت او را پذیرفته است همیشه در ارتباط هستند و ضمن درمان بیماران بر روی رساله دکترای تخصصی خود که برای پایان دادن به دوره فوق تخصصی خود برگزیده‌اند کار می‌کند و بیماران خاصی که بیماریش مربوط به پایان‌نامه‌ دانشجو است یه عنوان نمونه(کیس) برمی‌گزینند و درمان آنها را به‌صورت ویژه دنبال می‌کنند و پس از بررسی‌های همه جانبه گزارش می‌گیرند و آمار می‌دهند و به مرور پایان‌نامه‌شان را به سرانجام می‌رسانند.

در تمام این مراحل ایشان نمی‌توانند مطب داشته باشند و بصورت آزاد کار کنند، تازه پس از فارغ‌التحصیلی هم چند سال باید بروند در یک منطقۀ محروم طرح بگذرانند تا اجازه تاسیس مطب به ایشان بدهند.

پس از طی این دوره تقریبن 20 سالۀ سخت ایشان میتوانند عضو هیات علمی یک دانشگاه شوند و به آموزش و درمان به‌صورت همزمان بپردازند و در ابتدا به عنوان استادیار مشغول به‌کار شوند. یا اینکه از خیر این‌کار بگذرند و در چند بیمارستان خصوصی و دولتی و یا کلینیک و مطب به کار مشغول شوند.

بیمارستان‌ها را چگونه ارزیابی کنیم؟

انسان را به نفر میشمارند،گندم را با کیلو و طلا را با مثقال وزن میکنند و هتل را باستاره‌هایش می‌سنجند و سوال این است بیمارستان را با چی؟

جواب شاید رتبۀ اعتباربخشی وزارت بهداشت به نظر برسد ولی حقیقتن پاسخ به این سوال خیلی به حال و هوای همان روزی که شما به بیمارستان مراجعه می‌کنید هم دارد.

خیلی از ما اطلاع درستی از روند درمان‌مان نداریم، همان‌طوری که وقتی به یک فیلم نگاه می‌کنیم فکر می‌کنیم بازیگر فیلم همه‌کارۀ فیلم است و چیزی از کارگردان و تهیه‌کننده و سناریست نمی‌دانیم به نگاهی مشابه فکر می‌کنیم در بیمارستان پزشک همه‌کاره است و به هیچ فرآیند ستادی نیاز نیست تا حامی او باشد که روند درمان سرانجام پذیرد. آگاهی اجمالی از کادر بیمارستان و جغرافیای آن می‌تواند در درک درست روند درمان به شما کمک کند.

بخش های مختلف در یک بیمارستان را بشناسید

مثل هر اداره و سازمانی، یک بیمارستان هم دارای بخش‌های مختلفی است که با همکاری و همراهی هم به سلامت جامعه کمک می‌کنند و به علت وابستگی‌شان به یکدیگر باید از سیاست‌های مشترکی که رسالت(Mission) یا افق نگاه (Vision) نامیده می‌شود، پیروی می‌کنند. علاوه بر سنجشی که توسط وزارت بهداشت برای اعتبار سنجی آن‌ها صورت می‌پذیرد، سنجه های جهانی دیگری وجود دارد که هرچند الزام‌آور نیست ولی به اعتبار جهانی یک بیمارستان می‌افزاید. ما در نوشتارمان تلاش می‌کنیم شما را با بخش‌های مختلف بیمارستان آشنا کنیم.

  • درمانگاه یا پلی کلینیک
    • در ابتدا که وارد یک بیمارستان می‌شوید باید به درمانگاه برای ویزیت یک پزشک مراجعه کنید این اولین مرحله از مراجعۀ شماست. درمانگاه‌ها هم می‌تواند در درون بیمارستان باشد و هم در ساختمانی جداگانه در نزدیکی بیمارستان واقع شده باشد و یا هردوی آن‌ها.
    • کلینیک ها دارای دو شیفت صبح و عصر هستند و نوع خاصی از کلینیک هم به‌نام کلینیک ویژه اساتید هم در بیمارستان‌های دولتی وجود که بیشتر در عصر‌ها به فعالیت می‌پردازد.
  • بخش های بستری :
    • خدای ناکرده اگر نیاز به بستری داشته باشید در بخش‌های مختلف بستری که اصولن دارای واحد های مجزای زنان و مردان هستند مراجعه و به همراه معرفی‌نامۀ پزشک خود را معرفی می‌نمایید. بخش بستری شامل این بخش‌ها می‌تواند باشد.
    1. بخش بیهوشی
    2. بخش کودکان
    3. بخش نفرولوژی
    4. بخش نورولوژی
    5. بخش اورولوژی
    6. بخش روماتولوژی
    7. بخش داخلی گوارش
    8. بخش داخلی جنرال
    9. بخش NICU و نوزادان
    10. بخش غدد و متابولیسم
    11. بخش گوش و حلق و بینی
    12. بخش جراحی زنان
    13. بخش جراحی مغز و اعصاب
    14. بخش طب فیزیکی و توانبخشی
  • اتاق‌های عمل
    • شامل اتاق‌های عمل و و ریکاوری‌ست و سطح بهداشتی و کنترل عفونت در شرایط بسیار سخت‌گیرانه‌تری در آنها مراعات می‌شود
  • اورژانس
    • در بسیاری از مراجعات آنی و شرایطی که بیمار اوضاع وخیمی دارد و یا در ساعاتی که کلینیک بیمارستان بسته است، بیمار در اورژانس پذیرفته می‌شود و تحت مراقبت قرار می‌گیرد.این بخش بسیار مهم و بحث در موردش بسیار گسترده‌ است.
  • بخش پاراکلینیک
    • بخشهای پاراکلینیکی شامل واحدهای زیر است که با دستور پزشک و به جهت تکمیل فرآیند تشخیص بیماری یا درمان آن به آنجا مراجعه می‌کنید
    1. تصویربرداری
    2. سنگ شكن
    3. آزمايشگاه
    4. بخش طــب فيزيكي و تــوان بخـــشي
    5. پزشكی هسته ای
    6. بخش پاتولوژی
    7. داروخانه
    8. مهندسی پزشكی
    9. توانبخشي قلبــي ريوي، اكوی قلب
    10. بهداشت
    11. اديومتری
    12. E.E.G
    13. كلينيك طب الكترو دياگنوز
    14. تست خواب
    15. سنجش تراكم استخوان
    16. لیزر درمانی
    17. شنوایی سنجی
    18. واحد PET/CT
    19. آزمایشگاه تنفسی
  • بخش خدمات پشتیبانی بیمارستان
    • شامل تاسیسات، کاخداری، آشپزخانه و لنژری است
  • بخش اداری
    • واحدهایی همچون مدیریت ،پذیرش،مدارک پزشکی، ترخیص،آمار و فن‌آوری اطلاعات و حراست در بخش اداری بیمارستان قرار دارند.

کادر درمان و پرستاری در بخش بستری

چشمتان به هرکسی افتاد اورا دکتر صدا نزنید. در کادر بیمارستانی بخش های مختلفی وجود دارد که همگی آنها با همکاری و هماهنگی با هم می‌توانند سلامتی شما را رقم بزنند آنها را بشناسید:

کادر درمان یا روپوش به تن‌ها شامل افراد با سطح معلومات و وظایف متفاوت و متنوعی‌ست که همراهی و همکاری همۀ آنها باهم در تامین سلامت شما نقش‌آفرینی می‌کند. بدانید دارای روپوش‌هایی با رنگهای مختلف هستند و چون به صورت 24 ساعته به مراقبت از شما مشغولند با نفرات متعددی از آن‌ها(ولی با یک رتبۀ واحد) در هنگام بستری روبه‌رو خواهید شد

شما بنا به تشخیص و معرفی پزشک متخصص‌تان جهت بستری شدن به پذیرش بستری بیمارستان مراجعه می‌کنید و پس از انجام امور پذیرشی و حسابداری به شرط خالی بودن تخت در واحد بستری مربوط به شما (مثلن جراحی مردان) بستری می‌شوید. به بخش بستری مربوطه که وارد می‌شوید سلسله مرتبی را خواهید پیمود و بافراد مختلفی روبه‌رو خواهید شد که ما به معرفی ایشان می‌پردازیم.

منشی بخش

پس از حضور در بخش توسط منشی بخش پذیرفته می‌شوید و به تختتان راهنمایی می‌شوید. منشی رابط اداری بیمارستان و بخش بستری‌ست. وی شما را به سوپروایزر معرفی می‌کند و بعد از آن شما بیمار بستری محسوب می‌شوید.

سوپروایزر

وی سرپرست واحد پرستاری است كه مسئوليت نظارت مستقيم بر ارائه خدمات پرستاری بخش را بر عهده دارد.

پرستار

وظایف عمومی پرستار به شرح زیر است

  • رعایت اخلاق حرفه ای
  • رعایت منشور حقوق بیمار
  • کاربرد فرآیند پرستاری و استانداردهای مراقبتی
  • برقراری ارتباط موثر حرفه ای و بین حرفه ای با تاکید بر فرهنگ کار گروهی،
  • تامین مراقبت های موثر و کارآمد و در دسترس آحاد جامعه
  • جلب اعتماد و اطمینان بیمار و خانوادۀ وی و تامین ایمنی همه جانبه بیمار

بهیار

وظایف عمومی بهیار به شرح زیر است

  • حضور فعال در زمان تحویل شیفت به همراهی سایر اعضاء تیم
  • کسب دستور و برنامه کار از مسئول شیفت
  • همکاری در امر پذیرش، ترخیص بیمار در بخش مربوطه
  • توجه، مراقبت و رسیدگی به وضع جسمانی و حالت روحی بیمار و گزارش رفتار وی به مسئولین مربوط در صورت مشاهده علائم
  • کمک در تامین نیازهای تغذیه ای بیمار شامل: کمک در غذا دادن به بیمارانی که نمی توانند به تنهایی غذا بخورند و تغذیه به وسیله لوله معده و تغذیه نوزاد با شیشه شیر
  • آماده نمودن تخت ها(با بیمار – بدون بیمار)، برانکارد و تخت پس از عمل
  • کنترل عالئم حیاتی بیمار و گزارش مراتب به مسئول مافوق
  • کمک در حفظ درجه حرارت طبیعی بدن بیمار با استفاده از کیف آب گرم، یخ و یا پاشویه دادن
  • رفع نیازهای دفعی مددجویان شامل؛ دادن لگن و لوله به بیماران بنا به نیاز بیمار و تعبیه کاندوم با رعایت موضوع جنسیتی
  • کمک به مادر جهت تغذیه نوزاد با شیر مادر

کمک بهیار

وظایف عمومی کمک‌بهیار به شرح زیر است

  • کمک به بیمار در نشستن در تخت، خروج بیمار از تخت و راه رفتن وی
  • گرفتن نمونه های آزمایشگاهی شامل مدفوع، ادرار و خلط
  • کنترل جذب و دفع مایعات و ثبت در پرونده
  • برقراری ارتباط موثر و مداوم با بیماران و خانواده آنان، پاسخ به آنها و گزارش تغییرات بالینی بیماران
  • آماده نمودن و همراهی با بیمار برای انجام معاینات پزشکی
  • انجام آمادگی های قبل و پس از عمل جراحی بیمار
  • آماده کردن وسایل جهت استریلیزاسیون آنها
  • انجام پانسمان، تزریقات، ECG و دستورات دارویی بر اساس روش های جاری بیمارستان، انما، بانداژ
  • کمک به بیمار در انجام فرایض دینی

بهدار

وظایف عمومی بهدار به شرح زیر است

  • تأمین نیازهای بهداشتی اولیه بیماران برحسب صلاحدید سرپرست مربوطه
  • حمام دادن یا کمک در حمام کردن بیمار در تخت / حمام دوش و وان بیماران
  • دهان شویه و مراقبت و نظافت از دهان و دندان
  • امور نظافتی مانند شستن دست و صورت، کوتاه کردن ناخن ها
  • تعویض البسه
  • مرتب کردن یونیت بیمار
  • ماساژ پوست
  • توزین بیمار
  • تغییر وضعیت بیمار
  • اصلاح سر و صورت بیمار
  • آماده کردن ناحیه عمل (شیو)
  • شستن سر در تخت

بیمارستان‌ها چگونه رتبه بندی می‌شوند؟

بیمارستان‌ها همگی باید بر اساس رسالت تعریف شدۀ جهانی، به درمان بیماران و افزایش سطح کیفی سلامت در جامعه بپردازند. آنها باید تمامی حقوق بیمار را رعایت نموده و مدام سطح بهداشت و کنترل عفونت را در بیمارستان بالا نگاه دارند و یا ارتقا ببخشند. حفظ و یا ارتقای کیفیت بیمارستان‌ها، هم به اعتبار آن‌ها می‌افزاید و هم در ضریب تحصیل درآمد آن‌ها از بیمه‌ها و جذب اعتبارات دولتی اثربخش است. به همین دلیل بیمارستان‌ها پایش خودخواسته‌ای در ارتقای کیفی سطح خدمات خود دارند تا بتوانند رتبۀ خود را افزایش دهند.

رتبۀ یک بیمارستان بر اساس فاکتورهای متنوعی همچون تخت بستری،تخت آی‌سی‌یو، شرایط اورژانس،تعداد پزشکان،تعداد پرسنل، هوشمندسازی،برخورداری از کلینیک تخصصی، ضریب مرگ و میر و بسیاری از موارد دیگر مورد ارزیابی قرار می‌گیرد که توسط وزارت بهداشت و درمان و دانشگاه‌های علوم پزشکی صورت می‌گیرد و به سطوح عالی،رتبه یک برتر و یک تا چهار تقسیم‌بندی می‌شود

مدیرکل دفتر نظارت و اعتباربخشی امور درمان وزارت بهداشت، درباره نتایج آخرین نسل سوم اعتباربخشی بیمارستان‌ها گفت: آخرین اعتباربخشی بیمارستان‌ها در سال ١٣٩٥ و در ۸۸۰ بیمارستان اعم از دولتی، خصوصی و عمومی غیر دولتی انجام شد و براساس نتایج آن شش بیمارستان درجه عالی و ۶۷۳ بیمارستان درجه یک دریافت کرده‌اند و ۱۹۲ بیمارستان کشور درجه دو و سه هستند.

بیمارستانهایی که موفق به کسب حداقل امتیاز برای کسب رتبه چهار نشوند زیر استاندارد محسوب شده و برابر مقررات و ضوابط مربوطه در موردشان اقدام خواهد شد . آگاه باشید رتبه 4 پایین ترین سطح کیفیت و عالی، بالاترین رتبۀ بیمارستان است.

فرق بیمارستان دانشگاهی با بیمارستان خصوصی در چیست؟

در یک بیمارستان دانشگاهی همۀ رده ها از استاژر، اینترن، رزیدنت، فلو و استاد همگی حضور دارند و اگر مدیریت خوبی بر بیمارستان حاکم باشد و خیلی بیش از ظرفیت بیمارستان،بیمار به آن وارد نشود قطعن هیچ تشخیص و درمانِ نادرستی برای بیمار اتفاق نمی‌افتد و چشمان باز زیادی بر روند درمان بیمار ناظر است. پزشکان به‌صورت مداوم بیماران را پایش می‌کنند و شرایط بیمار را در صورتی که خودشان نتوانند تصمیم قاطعی در درمانش بگیرند، در کمیسیون‌های پزشکی مطرح می‌کنند تا چند استاد دیگر هم نظر بدهند.

در مورنینگ‌ها اساتید و دانشجویان در کنار یکدیگر به بحث و مناظره درباره بیمار می‌پردازند و اصولن فرآیند درمان در اینگونه بیمارستان‌ها کندتر و با دقت بیشتری همراه است

در یک بیمارستان خصوصی چندین پزشک متخصص یا فوق تخصص کارآزموده و باتجربه که اسم و رسمی دارند و بیماران نام و آوازه ایشان را شنیده‌اند، حضور دارند. آنها بر اساس تجربۀ زیادی که دارند مسیر درمان را برای بیمار تسهیل می‌کنند و سرعت بیشتری می‌بخشند، روند درمان فقط توسط آن‌ها پایش می‌شود و اطلاعات حیاتی بیمار توسط پرستار و بهیارها مداوم به اطلاع پزشک می‌رسد. در بیمارستان خصوصی شما خیلی معطل خالی شدن تخت نمی‌مانید و درمان شما به سرعت آغاز می‌شود و اصرار بیمارستان بیشتر بر بهبود سریعتر شما و جایگزین کردن بیمار دیگری بر روی تخت شماست که چرخ مالی بیمارستان بهتر بچرخد.

چگونه بیمارستان خود را انتخاب کنیم؟

هر پروسه درمانی که آغاز می‌کنید در صورتی که نیاز به جراحی و یا بستری در بیمارستان دارید به این نکته آگاه باشید که اکثر پزشکان در بیمارستان‌های مختلف خصوصی و دولتی،به صورت هم‌زمان حضور دارند .

در صورتی که بیمه تکمیلی ندارید یا تحمل هزینه‌های بیمارستان خصوصی به نوعی برای شما سخت است با پزشک‌تان مشورت کنید. او حتمن به خوبی راهنمایی‌تان می‌کند.

بخشی از اعمال جراحی در برخی از بیمارستان‌ها واقعن قابل انجام نیست. و اینکه پزشک به شما تاکید کند در کدام بیمارستان می‌تواند این‌کار را انجام دهد، حجت است. پس اورا تحت فشار قرار ندهید که در بیمارستان خاصی شما را عمل کند.

با مراجعه به سایت بیمارستان می‌توانید اطلاعات مفیدی در مورد آن کسب کنید و همچنین با یک جستجوی ساده در اینترنت هم می‌توانید از رضایت عمومی نسبت به کادر بیمارستان اطلاع کسب کنید.

در بیمارستان چگونه رفتار کنیم؟

پس از حضور در بیمارستان جهت بستری شدن ،نکاتی را باید رعایت کنید. هرچند شما به‌عنوان یک شهروند حتمن مراعات اجتماعی مناسبی نسبت به دیگران دارید ولی خوب است به نکات زیر توجه کنید.

  • خیلی سخت‌گیر نباشید
  • اگر بیمه اولیه یا بیمه تکمیلی خوبی ندارید و یا از شرایط مالی مناسبی برخوردار نیستید حتمن بیمارستان دولتی یا دانشگاهی را انتخاب کنید.
  • در بیمارستان و در حال بستری شخص پویا و باهوشی را به همراهی برگزینید
  • مودب و محترم باشید و به کادر درمان احترام بگذارید
  • به پزشک خود اعتماد کنید و مدام او را سوال‌پیچ نکنید،مخصوصا مدام نگویید من از فلان دکتر پرسیدم بهمان چیز را گفت.
  • به خدمه و بهیاران انعام اندکی بدهید هر چند ممنوع است ولی آنها از شما توقع دارند
  • پس از پایان یافتن دورۀ بستری برای سپاسگزاری از پرستارها و سوپروایزرها یک جعبه شیرینی و یا هدیه های با ارزش و نه گران‌قیمت تهیه کنید.
  • با همراهان و ملاقات کنندگان زیادی که به سراغ شما می‌آیند، کادر درمان را عاصی و بی‌چاره نکنید.
  • همیشه با لبخند و طمانینه باشید تا کادر درمان شما را به‌خوبی به‌خاطر بسپارند
  • به کادر درمان اعتماد کنید و همه چیز را به آنها بسپارید و همراه‌تان در دسترس آنها باشد تا درخواست‌های احتمالیشان را اجابت کند
  • دعا و اطمینان قلبی انرژی درون شما را افزایش می‌دهد، همواره به خدا توکل کنید.
  • به داروهایی که به شما می‌دهند بسنده کنید و از هرنوع خود درمانی به ویژه مصرف داروهای گیاهی بدون و هر نوع داروی بدون تجویز پزشک پرهیز نمایید.
  • حتمن پزشک را از داروهایی که مصرف میکنید،از سیگاری بودنتان و یا اینکه الکل یا ماده مخدر استفاده می‌کنید آگاه سازید.
  • رژیم غذایی خود را مطابق دستور پزشک رعایت کنید و خود را با خوراکی‌هایی که ملاقات کنندگان‌تان می‌آورند در معرض خفگی قرار ندهید
  • بدانید عزیزانی چشم به راه شما هستند و مطمین باشید که شمایی که روی تخت خوابیده‌اید راحت ترین فرد فامیل هستید و بقیه همه در نگرانی بازگشت سلامتی شما به سر می‌برند

نتیجه‌گیری

کیفیت نظام سلامت در ایران بسیار بالا ولی ارزان است. همه ساله هزاران نفر از اقصی نقاط دنیا برای معالجه به ایران مراجعه می‌کنند تا درمان شوند یا اعمال جراحی زیبایی را در این کشور انجام دهند. کادر پزشکی و پرستاری و همۀ دست‌اندرکاران این حوزه به شدت دچار آسیب‌های اجتماعی هستند و خیلی بیش از انسان‌های معمول جامعه، زندگی‌شان را وقف کار خود می‌کنند و زمان کمتری را با خانوادۀ خود سپری می‌کنند. به آنها اعتماد کنید و به‌عنوان یک کاسب‌کار به ایشان ننگرید. شاید معدود کسانی در این حوزه باشند که شرافت خود را به پول می‌فروشند ولی شما این را به همه نسبت ندهید و با دیدی آگاهانه اقدام کنید. ابتدا با مشورت با چند پزشک بیماری خود را بشناسید و سپس برای درمان در هر بیمارستانی که تصمیم می‌گیرید، اقدام کنید. پیروز و سربلند باشید و خداوند نگاهبان سلامتی شما باشد.

Related Post

3 دیدگاه

ارسال دیدگاه

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

Recent Posts

Recent Posts